నైరాశ్యపు లోతుల్లో నేను కూరుకుపోయిన వేళ,
నిశ్శబ్దపు చర్చిలో విధిపై భారం వేసిన వేళ...
"ఎక్కడున్నావు?" అంటూ వచ్చిన నీ పలకరింపు,
నా ఎడారి మనసులో కురిసిన తొలి చినుకు!
రానన్నావు.. మాట్లాడనన్నావు.. కానీ ఉండలేకపోయావు,
నీ ఆంక్షలని నువ్వే చెరిపేసి నా శ్వాసవయ్యావు.
అయినా.. ఉదయం నువ్వు గాయపరిచిన మాటల తాలూకు నొప్పి,
నా మౌనంలో ఇంకా నివురు గప్పిన నిప్పులానే ఉంది.
"బలంగా కోరుకుంటే ఏదైనా జరుగుతుంది" అన్నావు...
కానీ నా భక్తికి కోరుకోవడం తెలియదు,
ఆ దేవుడికి ఇవ్వడం తెలుసన్నదే నా నమ్మకం!
కానీ నీ మాట కోసం, నీపై ప్రేమ కోసం...
తొలిసారి నా మనసులోని మాటను ఆ విధి ముందుంచాను.
"మా ఇద్దరికీ ఏది మంచిదో అదే ప్రసాదించు"
అని వేడుకుంటూ ఆ సిలువ నీడలో తలవంచాను.
కోరికల భారంతో కాదు, నీపై ఉన్న నమ్మకంతో..
నా ప్రార్థనను ఆ గాలిలో నిక్షిప్తం చేశాను.
చుట్టూ పరుచుకున్న విశాఖ ప్రకృతిని సాక్షిగా పెట్టి,
అయోమయపు అడుగులతోనే అక్కడి నుండి కదిలాను.
కళ్ళలో ఇంకా నీటి పొరలున్నా,
నీ సందేశం ఇచ్చిన ధైర్యంతో ఆశగా ముందడుగు వేశాను.