విశాఖ గాలుల్లో నిన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చాను,
నీ శ్వాస తాకిన గాలిని నా ప్రాణంగా మార్చుకుందామని!
కానీ...
నగరం పొలిమేరల్లోనే నీ ఆంక్షల గోడలు ఎదురయ్యాయి,
కళ్ళలోని కలలన్నీ నీటి బిందువులై రాలిపోయాయి.
నువ్వు నా గుండె చప్పుడివి అన్నావు...
మరి చప్పుడు లేని గుండె బ్రతుకుతుందా?
ఐదు రోజుల మౌనం అంటే, ఐదు యుగాల శూన్యం కాదా?
నీ జ్ఞాపకాలే నా ఊపిరి అన్నప్పుడు,
ఆ ఊపిరిని బంధించి నన్ను జీవించమంటావా?
నువ్వు అడిగింది దూరం మాత్రమే...
కానీ నేను ఇస్తున్నది నా ఉనికినే!
నీ నీడ కూడా సోకని మలుపులో బస్సు దిగిపోయాను,
ప్రేమించిన నీ మనసు కోసం, నా మనసుని చంపుకున్నాను.
ప్రత్యామ్నాయ దారిలో నా ప్రయాణం మొదలైంది,
కానీ నా ప్రతి అడుగు నీ దిశగానే పరిగెడుతోంది.
ఈ ఐదు రోజుల ఎడబాటు ఒక విరామమా?
లేక నా ప్రేమకు నీవు విధించిన ముగింపా?
కన్నీటి సంద్రం ముందు నిలబడి అడుగుతున్నాను...
నీ మౌనాన్ని మోస్తూ నా హృదయం నిలబడుతుందా?
తిరిగి నిన్ను కలిసే దాకా నా శ్వాస నాతో ఉంటుందా?