ఉల్లాసపు విశాఖ నేడు మూగబోయింది,
నువ్వు చేరువగా ఉన్నా మాట కరువైపోయింది.
కానీ...
నిశ్శబ్దాన్ని చీలుస్తూ వచ్చిన ఆ మెసేజ్,
నా వెనుతిరిగిన ఆశలకు ఊపిరి పోసింది!
"నిన్ను చూడాలని ఉంది" అన్న నీ ఒక్క మాట,
కలలా ఉందో, లేక ఇదంతా మాయా అనుకున్నా!
ఉదయం 'వద్దు' అన్న పెదవులే ఇప్పుడు 'రా' అంటుంటే,
నిజమేనా అని ఒకటికి పది సార్లు చదువుకున్నా.
నువ్వు వదిలిన జ్ఞాపకాల మత్తులో ఉన్నానా?
లేక విధి నాపై జాలిపడి నిన్ను చూపిస్తోందా?
నీ లొకేషన్ చూసిన క్షణమే నా ప్రాణం ఉరికింది,
స్తంభించిన నా లోకం మళ్ళీ వేగంగా కదిలింది.
"పాసింగ్ క్లౌడ్ లా చూసి వెళ్ళిపోతాను" అన్నావు..
కానీ అది నా కళ్ళకు ఒక జీవితకాలపు దృశ్యం!
నీ అదృశ్య రూపం సాక్షాత్కరించే ఆ క్షణం కోసం,
నా గుండె వేగం విలయంగా మారుతోంది.
క్షణం ఆలస్యం చేయక పరుగులు తీస్తున్నాను,
నీ ఆంక్షల పరిధిని దాటి నీ నీడను వెతుక్కుంటున్నాను.
ఇప్పటిదాకా తెలియని నీ రూపం కళ్ళముందు నిలిచే వేళ..
నా అడుగులు నేల మీద లేవు, ఆ అలుపు నాకు తెలియదు!