మిగిలేది నీ జ్ఞాపకం

నిశ్శబ్దపు నా మౌనంలోకి.. నీ అడుగుల సవ్వడితో వచ్చావు,

ఎండిన నా కనుపాపల్లో.. కన్నీటి చారలు వెతికావు.

నిరంతరం నా నీడవై నిలిచి.. నిలువెల్లా నన్ను కాచావు,

మోడువారిన నా బతుకున.. కొత్త చిగురులు పూయించావు.

నా పెదవుల చిరునవ్వు కోసం.. నీ నవ్వును బలిచ్చావు,

నా మనసు గాయాలు తుడిచేసి.. నీ మనసును కోసుకున్నావు.

నా బాధల భారమంతా.. నీ భుజాన మోసావు,

నా నిన్నల చీకటిలో.. నువ్వు వెలుగువు అయ్యావు.

నాది ముగిసిపోతున్న ప్రయాణం..

నీది చిగురిస్తున్న మధుర కావ్యం..

స్వేచ్ఛ కావాలని అడుగుతున్నావు.. నన్ను వదిలి వెళ్తానంటున్నావు,

సంకెళ్లు వేయని ఈ బంధానికి.. విముక్తి ఏమని ఇవ్వను?

నిన్ను బంధించే హక్కు నాకేది.. నువ్వే కదా నా సర్వం!

నువ్వు లేని నా లోకంలో.. మిగిలేది నీ జ్ఞాపకం.

వదిలి వెళ్లాలని నీవు కోరుకుంటే.. అనుమతి అడగకు తోడూ,

నీ ఇష్టమే నా మార్గం.. నీ సంతోషమే నా గమ్యం.

నా ప్రాణం నీది.. నా మౌనం నీది,

నీ ఇంటికి వెళ్లడానికి.. నీకు అనుమతి ఎందుకు?

నీవు కోరుకున్న స్వేచ్ఛ నీదే..

నీవు నడవాల్సిన బాట నీదే..

కానీ, నేను ప్రాణం ఉన్నంతవరకు..

నీ జ్ఞాపకాల్లో జీవించే 'నీ' నీడనే!